Rogor Movatvinierot Drakoni 4 Qartulad Srulad Here

პირველი ხმა ჩამოიფართხალა — ჭეშმარიტების ხველა, თითქოს საძირკველიდან გამოკვეთილი გრამატიკით. მისი სიტყვებმა გამოკვეთეს ყველაფერი: დაკარგული სახელების სიმღერა, მდინარის ავდა-გამოღმიდან ამოღებული კილომეტრები, დააახვედრა სიტყვა, რომელსაც მხოლოდ კაცი-აღმაშენებელი იცნობდა. იგი ამბობდა: "სიტყვისა გარეშე არ არის სახლი; სიტყვა — ძვალი სამყაროსა." მისი ხმით სოფელს მორევმა მიეცა თავშესაფარი.

მოხუცი, რომელსაც ღიმილი ჰქონდა წლების შრამებით, წამოდგა და გარდაუვალი ჰკითხა: "როგორ გადავწყვიტოთ, რომელ სიტყვას ავყვეთ?" დრაკონებმა ერთმანეთს შეხედეს. ჭეშმარიტების ხმა აკვირდებოდა პირველ; ვნება წამოდგა, გაახმობინა და მიეჭრა ჰაერს მწარე სიტყვის მსგავსი. მეხი იცინოდა, ხოლო მზერა ოდნავ უკან დახეული იყო. ბოლოს, მათი უცხო და ძველებური ჰარმონია გაერთიანდა: ყველა სიტყვა ერთად შექმნილიყო. Rogor Movatvinierot Drakoni 4 Qartulad Srulad

მესამე — მეხის დრაკონი — შეაღრღნა ჰაერი და მთელი სოფელი ელავდა. მისი სიტყვები სწრაფი და დაუნდობელი იყო, როგორც უეცარი ამბავი; ისინი იცვლიდნენ გეგმებს და ხეს, აცურებდნენ ნავით კომპასს. მასთან სიტყვას ჰქონდა ხმა ბრძოლისა — ალაგ-ალაგად ნაფტით ჩასვენებული. მისი მაცნეები იყვნენ ხეები, რომლებიც ხმაური აქვთ და მშვენივრად იცით — ხეს როდესაც ურტყამთ შუბი. იგი ამბობდა, რომ ცვლილება გარდაუვალია, და სიტყვამ უნდა გაიაროს როგორც ქარიშხალი, რომ თვალები გახსნას. წითელი გულების ალი

ქართულის პატარა სოფელი, სახელად სრუდალი, იდგა როგორც მინარობლობა ძველი ხიდან — ღრმად ფესვებით ნარეულით ისტორიის. სოფლისხევებში ამბობდნენ, რომ როდესაც ადამიანის სიტყვა მივა ცისკენ, დრაკონები ჩამომინგრავენ და დააფენენ ახალ ბაგეებს. ასე მოხდა, რომ ერთი ღამით, როცა მთვარე ერწყმოდა სახლის სახლის ჩრდილებს, სრუდალში შეეკრიბნენ კაცმაც და ქალმაც, ბრძნობამ და ბავშვმაც — რომ წასულიყვნენ და მოესმინათ. რომ ერთი ღამით

დღესაც, სრუდალში, ძველ კარებზე ქვაზე ჩანაწერია: "ჩამოსასმენი უნდა იყოს ოთხი — ჭეშმარიტება, ვნება, მეხი, მზერა." და როცა სოფელი გამოიყურება ღამით, ოთხი სხივი ცას უგზავნის — ყოველ სიტყვას თავისი ფერი: მწვანე წიგნების სიჩუმე, წითელი გულების ალი, ლურჯი ელვის ჭრა და ვერცხლისფერი თვალის ბრწყინვა. ადამიანები, რომლებიც მოდიან და მიდიან, წერდნენ თავიანთი თავის ისტორიებს იმ ოთხი ხმით — ზოგჯერ დასთან, ზოგჯერ განმარტებით, ზოგჯერ უცბად, ზოგჯერ წინასწარ — მაგრამ ყოველთვის მდგრადად, როგორც დრაკონები, რომლებსაც არასდროს ეთაყვანებოდნენ.

სწორედ აქ, ქართულის გულში, სიტყვა აღარ იყო მხოლოდ იგი — იგი გახდა ქვა, ცეცხლი, სუფთა ელვა და შორეული მზერა; ოთხივე დრაკონი ერთად აქცევდნენ სისხლს ისტორიად და ისტორიას — სამარეკლად ადამიანური ცხოვრების.